Τα παλιόπαιδα, τα ατίθασα

Τον Οκτώβριο του 2008 είχα ταξιδέψει στο Πεκίνο σαν αρχηγός της εθνικής ομάδας νέων, που συμμετείχε στο πρώτο παγκόσμιο πρωτάθλημα πνευματικών αθλημάτων, την αντίστοιχη Ολυμπιάδα για αθλήματα όπως το μπριτζ και το σκάκι.

Η ομάδα μας ξεκίνησε με σκαμπανεβάσματα αλλά λίγο μετά την μέση, τα καλά αποτελέσματα γίνονταν περισσότερα από τα κακά και αρχίζαμε να πλησιάζουμε στον στόχο που ήτανε η πρώτη οχτάδα.

Σε αυτό το σημείο συναντήσαμε την ομάδα της Τουρκίας, που απ' ότι ξέραμε είχε καλούτσικη ομάδα.

Οι αντίπαλοι μας ήταν χαμογελαστοί και φιλικοί. "Καλό σημάδι" σκέφτηκα, μια και στους διεθνείς αγώνες, πολύ σπάνια οι καλοί παίκτες, είναι ομιλητικοί και πολύ περισσότερο φιλικοί.

Αυτή δεν είναι μια προσωπική μου γνώμη. Είναι κάτι που πρωτοδιάβασα σαν παρατήρηση σε ένα από τα βιβλία του Mike Lawrence, και το έχω ακούσει πολλές φορές έκτοτε.

Μην λές ότι είναι καλό παιδί, μπορεί να νομίσουνε ότι δεν είναι καλός παίχτης.

- Γ. Μηλιτσόπουλος, σε παλιότερη επιτροπή νέων

Αυτό βέβαια αφορά κυριώς τους παίκτες που δεν έχουν καθιερωθεί ακόμα και παλεύουν για μια μεγάλη διάκριση. Ειδικά οι νεώτεροι, ταλαντούχοι και πολλά υποσχόμενοι παίκτες έχουν ένα υπερδιογκωμένο εγώ, το οποίο συνδυαζόμενο με την ένταση του αγώνα οδηγεί στην καλύτερη περίπτωση σε ψυχρή και απόμακρη συμπεριφορά και στην χειρότερη σε ένα επιτιμητικό ύφος. Μερικοί ίσως και να νομίζουν ότι έτσι επιβάλλονται στους αντιπάλους τους.

Για να επιστρέψω στον αγώνα μας, οι πρώτες διανομές φάνηκαν να επιβεβαιώνουν την πρόβλεψή μου, για τους χαμογελαστούς αντιπάλους μας. Για αρχή τους βγάλαμε ένα δύσκολο να αγοραστεί σλεμ, ενώ αυτοί σε απάντηση αγόραζαν μανς της συμφοράς μπαίνοντας μέσα, για να καταλήξουν και σε ένα σλεμ, επίσης της συμφοράς, που μπήκε μέσα κοντρέ.

Σε αυτό το σημείο ένας από αυτούς σηκώθηκε να πάει στην τουαλέτα. "Θέλει να κόψει τον ρυθμό μας", μου ψιθύρισε ο παίκτης μας που παρακολουθούσα.

Μάλλον είχε δίκιο. Ο άλλος αντίπαλος που έμεινε στο τραπέζι έδειχνε εμφανώς στενοχωρημένος αλλά παρέμεινε ευγενικός και ομιλητικός. Ρώταγε από ποια πόλη είμαστε, πως τα πάμε στο τουρνουά κ.λπ. Σε κάποιο σημείο λέει: "Παίζουμε πολύ κακό μπριτζ σήμερα". "Λες και μπορείτε καλύτερο", σκέφτηκα εγώ αλλά του χαμογέλασα με κατανόηση.

Μετά χάσαμε ένα-δύο κόλπα από τον πολύ ενθουσιασμό των δικών μας, αλλά τελικά κερδίσαμε τον αγώνα με ένα πολύ ικανοποιητικό 21-9.

Στην συνέχεια εμείς ανεβήκαμε και άλλο, αγγίξαμε για λίγο τον στόχο της πρόκρισης στους τελικούς, αλλά τον ξαναχάσαμε στους τελευταίους και πιο κρίσιμους αγώνες.

Ήταν μέρες με μεγάλη ένταση και με το βλέμμα μονίμως καρφωμένο στην γιγαντοοθόνη με τα απ' ευθείας αποτελέσματα, μια και η διεκδίκηση για όλες τις ομάδες ήταν εξαιρετικά ρευστή. Παρ' όλα αυτά, μου ερχόταν συχνά στο μυαλό η εικόνα αυτών των παιδιών που δεν έχαναν την συγκρότηση και την ψυχραιμία τους ακόμα και όταν ο αγώνας πήγαινε άσχημα γι' αυτούς. Συχνά λοιπόν, φρόντιζα να ρίχνω μια ματιά τι κάνανε τα Τουρκάκια και χωρίς μεγάλη έκπληξη, τους έβλεπα να παραμένουν μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, λίγο πάνω από την μέση της κατάταξης.

"Έτσι είναι" σκεφτόμουνα, "αυτοί έχουνε το νου τους στην κουβέντα και τις δημόσιες σχέσεις και όχι στο πως να παίξουνε καλύτερα".

Λίγες μέρες μετά, αφού είχε τελειώσει πλέον το πρωτάθλημα των ομάδων, διεξάγονταν οι αγώνες των ζευγών. Δεν ήμουνα πλέον αρχηγός, οπότε βρήκα την ευκαιρία να συναντήσω φίλους από άλλες χώρες που παίζανε στις κατηγορίες Όπεν και Γυναικών.

Σε κάποια στιγμή είχα κανονίσει να πάω για φαγητό με μια φίλη μου από την Τουρκία. Με πήρε τελευταία στιγμή να μου πει ότι δεν μπορεί: "Ένα ζευγάρι μας κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στα ζεύγη νέων και θα πάμε όλοι μαζί να το γιορτάσουμε".

"Τελικά" σκέφτηκα, "θα είχανε και κανένα καλό ζευγάρι στην ομάδα". Ανοίγω το bulettin και βλέπω καμαρωτούς και χαμογελαστούς, φορώντας το χρυσό μετάλλιο, τον Mehmet Sakirler και τον Melih Sen, τους ίδιους νέους για τους οποίους σκεφτόμουνα "σιγά μην μπορούν να παίξουν και καλύτερα"...

Μπορεί η καιροί να αλλάξανε και το δόγμα του Mike Lawrence να μην ισχύει πλέον. Μπορεί και οι νέοι αυτοί να ήταν μια εξαίρεση. Από δω και πέρα όμως θα ακολουθώ το δικό μου δόγμα:

Η κακή συμπεριφορά και η υπεροψία δεν δείχνουν αν είσαι, ή όχι, καλύτερος παίχτης. Δείχνουν ότι είσαι ανασφαλής ή απλά αγενής.

Το χαμόγελο και η καλή διάθεση δεν δείχνουν αν είσαι, ή όχι, αδύνατος παίχτης. Δείχνουν απλά ότι έχεις συγκροτημένη και ευχάριστη προσωπικότητα ή προσπαθείς να είσαι τουλάχιστον ευγενής.

Τα παγκόσμια και όποια άλλα πρωταθλήματα μπορεί να έρθουν, μπορεί και να προσπεράσουν. Είναι και θέμα τύχης. Αυτό όμως που είναι στο χέρι κάθε αθλητή του μπριτζ, είναι να τον θυμούνται για την συμπεριφορά του. Και όταν συμβαίνει αυτό, δεν αποκλείει, όπως είδα, πολύ συχνά να τον θυμούνται και για τα πρωταθλήματα του.

Νίκος Δελημπαλταδάκης